Na skokach w Holmenkollen

Korzystając z tego, że przyjechaliśmy do Oslo w sobotę, następnego dnia wybraliśmy się na konkurs skoków w Holmenkollen. Niedzielne zawody to konkurs indywidualny, który zaczynał się o 14:30. Jest to część większego festiwalu Holmenkollen Skifestival i poza skokami, w ten weekend na Holmenkollen odbywały się też biegi narciarskie i kombinacja norweska. W następny weekend odbędą się jeszcze zawody biathlonowe. Sam konkurs skoków jest częścią serii Raw Air, która odbywa się po raz drugi w Norwegii.

Nasz przejazd na skocznię odbywał się metrem. Linia nr 1 prowadzi przez centrum miasta aż do stacji Holmenkollen znajdującej się niedaleko kompleksu narciarskiego i dalej, do położonej na wysokości 469 metrów nad poziomem morza stacji Frognerseteren, która znajduje się już kawałek za miastem i jest bardzo popularnym miejscem startu wędrówek pieszych. Ruszaliśmy ze stacji Ensjø, do której mamy najbliżej z domu. Tego dnia kursowanie metra było dostosowane pod zawody – linia nr 1 miala dodatkowe kursy, które zatrzymywały się tylko na niektórych stacjach pośrednich.

W wagonie metra z każdą kolejną stacją było coraz więcej osób ubranych w polskie barwy i mówiących po polsku. Pociąg wspinał się na wzgórza, a śniegu za oknami przyrastało.

Po trochę ponad pół godziny dojechaliśmy do stacji Holmenkollen. Od stacji do kompleksu narciarskiego trzeba było jeszcze kilku minut spaceru. Po drodze polscy sprzedawcy zachęcali do kupowania szalików.

– Czapki, szaliki, kupujcie u Polaka, ludzie!

Przed jednym z domów lokalne dzieci wystawiły kramik z napojami i naleśnikami z dżemem. Ruchem kierowała wojskowa policja, która dbała o to, by przepuszczać ludzi grupami – możliwe, że po wydarzeniach dnia poprzedniego, gdy w okolicach stacji metra pijani widzowie starli się ze sobą i z policją, jedna osoba została porażona prądem z trzeciej szyny, a kilka osób lekko rannych po wejściu na tory.

Na samej skoczni wyraźnie było widać, której narodowości jest tu najwięcej. Z tego co słyszałem, Norwegowie nie interesują się aż tak skokami narciarskimi – interesował ich bardziej wcześniejszy bieg.

Poza polskimi i norweskimi fanami, widziałem też grupkę dzieci z Japonii i trochę Niemców.

W przerwie zawodów duża część widzów udała się do budynku postawionego przy trybunach, gdzie można było kupić piwo i tacosy. Poza namiotem, jedzenie i picie było też dostępne w paru food truckach i stoiskach – z ciekawszych rzeczy, można było kupić kebab z łosia. Wszędzie można było płacić kartą.

Jak bylo z atmosferą? Dużo trąbek, trochę osób w różnym stanie nietrzeźwości i maleńkie postacie skoczków, które wydawały się dokonywać niemożliwego. Tak to wygląda z trybun:

2017, miesiąc po miesiącu

Kończy się rok, więc pora na podsumowania. Na początek przejście przez wszystkie ważne wydarzenia tego roku.

Styczeń

Już na samym początku najważniejszy moment tego roku – wzięliśmy z Kasią ślub!

Następnego dnia pojechaliśmy na podróż poślubną na Cypr. O Cyprze napisałem na blogu w dwóch postach – relacji z krótkiej wizyty w Tureckiej Republice Cypru Północnego i narzekaniu na jakość chodników w Larnace.

Byłem też na meczu cypryjskiej ekstraklasy, gdzie Nea Salamina Ammochstos (dawniej Famagusta) pokonała AEZ Zakakiou 2:0.

Może i trochę ponarzekałem, ale w sumie kiedyś bym wrócił. Cypr to był też dla mnie pierwszy kontakt z ruchem lewostronnym na drogach. Z perspektywy pieszego jest to lekko konfundujące.

Na stadionie, gdzie właśnie gra Polska

Tak się składa, że w maju byłem na stadionie, na którym Polska właśnie prowadzi z Armenią. Mecz odbywa się w Erywaniu, mieście, z którego przy dobrej pogodzie bardzo łatwo zobaczyć górę Ararat.

Stadion Republikański, nazywany też Stadionem Vazgena Sargasyana mieści się na południowy wschód od centrum miasta, w odległości parunastu minut pieszo od Placu Republiki. Został zbudowany w latach 1933-1935 i posiada 14 403 miejsca siedzące. Po drodze na miejsce mija się całkiem spory bazar. W dniach meczowych na drodze prowadzącej na stadion ustawiają się sprzedawcy wody, słonecznika i innych przekąsek.

Ja wybrałem się tam na mecz finału Pucharu Armenii pomiędzy Pjunikiem Erywań a jedyną drużyną w ormiańskiej ekstraklasie, która wówczas grała poza stolicą: Shirakiem Giumri. Wstęp na mecz bezproblemowy – nie było żadnych biletów, a jako że byliśmy na miejscu na godzinę przed czasem, to nie było nawet jeszcze żadnej kontroli policji. Jedynie przy budce z napojami jeden z nich zaczepił nas z pytaniem, czy przyjechaliśmy na piłkę.

Piłka nożna jest podobno najpopularniejszym sportem w Armenii. Nie przekłada się to na stan lokalnych rozgrywek – w sezonie 16/17, w którym tam byliśmy, ekstraklasa liczyła sobie… 6 drużyn. Była też druga liga, w której na koniec sezonu zostało 7 zespołów – 6 drużyn rezerw i drużyna Erebuni, która… zajęła ostatnie miejsce i była jedyną uprawnioną do awansu. Zastanawiałem się, jak rozwiąże to federacja. Ostatecznie ustalono, że nikt nie spada, nikt nie awansuje, a w nowym sezonie w drugiej lidze gra już dziesięć zespołów, w tym drużyna FC Artsakh – nieoficjalna reprezentacja Górskiego Karabachu, nieuznawanego państwa na granicy Armenii i Azerbejdżanu, która jednak nie może grać u siebie, by federacja nie została zawieszona przez FIFA i UEFA, więc gra w Erywaniu.

Na meczu pojawiło się około 2 tysięcy osób. Na trybunie naprzeciwko ustawiły się nieco bardziej zorganizowane grupy fanów – z Giumri przyjechało kilkadziesiąt osób w pomarańczowych barwach i z bębnem. Kibiców Pjuniku było więcej i byli ubrani we w miarę jednolite, białe stroje. Gdy tylko rozpoczęli doping, od razu było wiadomo, że to muszą być przyprowadzeni specjalnie na mecz uczniowie jakiejś pobliskiej podstawówki. Fani obu drużyn odzywali się co jakiś czas, najczęściej bardzo prostymi okrzykami w rodzaju „Pjunik!” czy „Shirak!”, a gdy kibice Pjunika chcieli skrytykować Shirak, używali uniwersalnego „Buuu, Shirak!”.

Dość szybko zaczęły padać bramki i strzelali je goście – zupełnie, jak na trwającym właśnie meczu Armenia – Polska, gdzie po trzeciej bramce kibice zaczynają wychodzić ze stadionu. Tu bramka na 1:0 dla Shiraka.

Niewiele później było już 2:0.

Do końca pierwszej połowy wpadła też trzecia bramka – także dla Shiraka. Mniej więcej w okolicach drugiej bramki gdzieś na mojej trybunie dosyć głośno komentować wydarzenia zaczął jeden z oglądających. Nie minęło dziesięć minut, gdy został dosyć stanowczo poproszony przez jednego z bardzo licznych policjantów o to, by opuścił stadion. Kibic grzecznie zwinął manatki i sobie poszedł.

My byliśmy akurat po bezsennej nocy i w ciągu poprzedniej doby przemierzyliśmy parę ładnych tysięcy kilometrów, a następnego dnia szykowała się kolejna podróż, więc stwierdziliśmy, że mecz jest już rozstrzygnięty i można spokojnie wrócić do hostelu. Okazało się, że nic nie straciliśmy – w drugiej połowie nie padła już żadna bramka, a Shirak wygrał Puchar Armenii.