Kibicować skazanemu na porażkę

Bardzo popularnym motywem w opowieściach o sporcie jest historia underdoga – drużyny lub sportowca, który jest przez wszystkich spisany na straty, a ostatecznie zwycięża, przełamując swoje ograniczenia. Rzeczywistość nie zawsze jest taka, ale i tak wiele osób, w tym ja ma tak, że woli kibicować temu, który jest skazany na porażkę. O temacie pisze się prace magisterskie, ale z własnego doświadczenia powiem, że najlepiej chodzi mi się na mecze najsłabszych drużyn z niskich lig. Dzisiejsze spotkanie nie do końca odpowiadało takiemu scenariuszowi, ale pewne odniesienia widzę.

Charakterystyczną cechą Pucharu Norwegii jest to, że nawet największe drużyny grają od pierwszej rundy, do której zakwalifikować może się każdy. Jedną z drużyn, której udało się przejść regionalne kwalifikacje, był piątoligowy Årvoll z jednej z północnych dzielnic Oslo. Losowanie było dla nich umiarkowanie łaskawe – jako przeciwnik trafiła się stołeczna Vålerenga – czyli obecnie najlepsza drużyna w całym mieście. Gdybym miał ją porównywać do jakiejś polskiej drużyny, to byłaby to Legia Warszawa. To Årvoll zostało gospodarzem meczu, a ja musiałem się tam pojawić.

Bilet kosztował 100 koron, czyli około 45 zł. Bilety można było kupić w przedsprzedaży i na miejscu, gotówką albo Vippsem – norweskim odpowiednikiem Blika. Niestety, do posiadania Vippsa potrzeba norweskiego konta bankowego, a miesiąc to nieco za mało na założenie konta w Norwegii, więc musiałem użyć gotówki.

Na miejscu mogłem wybrać, czy chcę siedzieć w sekcji dla kibiców gospodarzy, czy za bramką w sekcji dla fanów Vålerengi – wybrałem to pierwsze. Na miejscu stały stoiska z gadżetami klubowymi i jedzeniem. Można było między innymi kupić specjalnie przygotowane szaliki pół na pół za jedyne 200 koron.

O boisku Årvoll warto wiedzieć jedno – nie ma tam jakichkolwiek miejsc siedzących wokół boiska. Trybuna gospodarzy i gości to po prostu pagórki z dość błotnistą ziemią. Oddzielono jednak specjalny sektor dla VIP-ów i mediów. Muszę przyznać, takiego jeszcze nie widziałem.

Na stadion przyszło łącznie około 2600 widzów, którzy przez pół godziny oglądali bardzo równe widowisko. Potem goście przestali być uprzejmi i w 10 minut strzelili pięć bramek. Kibice Vålerengi mieli ze sobą wielką flagę, którą machali na początku i po każdej bramce dla swojego zespołu.

Również w sektorze gospodarzy zdarzali się fani Vålerengi – obok mnie po jednej z bramek jeden z widzów zaczął żywiołowo wymachiwać szalikiem.

Jedynym, co odgraniczało teren boiska od trybun była biało-czerwona taśma. Dużo osób stało w odległości dosłownie paru metrów od gry. Spokojnie dało się czytać napisy na plecach zawodników, dzięki czemu rozpoznałem kilku graczy, których wystawiam do składu stołecznej drużyny w Football Managerze 18.

Wzdłuż bocznej linii boiska nadal leży solidna warstwa śniegu, mimo, że sam mecz odbywał się w 17 stopniach temperatury.

Końcowy wynik nie był specjalnym zaskoczeniem – gospodarze przegrali 0 do 8. Trzeba jednak przyznać, że byli zawodnicy, którzy się wyróżniali. Szczególnie bramkarz popisał się kilkoma bardzo solidnymi interwencjami. Różnicę poziomów było widać, ale myślę, że mało który piątoligowiec w Oslo może się pochwalić tym, że okiwał czy zablokował jednego z zawodników z norweskiej ekstraklasy. Wielu zawodników Årvollu będzie to mogło o sobie powiedzieć.

Zaraz po końcowym gwizdku na boisko wbiegły dziesiątki dzieciaków, które rzuciły się w pogoń za piłkarzami gości, by otrzymać autografy.

A kibice zostali jeszcze na chwilę, by aplauzem podziękować za grę. Underdog tym razem przegrał, ale mimo tego widowisko było dobre.

Od najwyższej do najniższej ligi w Norwegii

W ciągu tygodnia byłem na dwóch meczach piłkarskich w Norwegii. W poniedziałek na meczu ekstraklasy, a w niedzielę na meczu 9. dywizji, która jest dziesiątą, najniższą klasą rozgrywkową mężczyzn w piłce nożnej tutaj.

Na ekstraklasie byłem w Drammen – lokalny Strømsgodset podejmował u siebie drużynę Brann z Bergen.

75 minut baardzo przeciętnego futbolu, po którym nagle wpadła bramka. Samobójcza.

Drużyna Brann dostała tym golem całkiem solidnego kopa, bo kilka minut później strzelili jeszcze jednego gola, tym razem do właściwej siatki.

W niedzielę z kolei pojechałem do kompleksu boisk Ullern, gdzie miał odbyć się mecz dziesiątej ligi pomiędzy piątą drużyną lokalnego Ullern, a trzecią drużyną Sagene. Gdy przyjechałem na miejsce, okazało się, że mecz się nieco opóźni – trzeba było odgarnąć z boiska śnieg i przynieść bramki. Jak się okazuje, przepychanie bramki przez półmetrową zaspę jest dość trudne.

Szesnaście minut po planowanym rozpoczęciu sędzia w końcu odgwizdał start spotkania. W tym momencie na trybunach byłem tylko ja. W trakcie meczu były momenty, w których naraz spoza ławek mecz oglądały maksymalnie 3 osoby plus pies, ale pozostałem jedynym widzem, który wytrzymał całe spotkanie.

Okazuje się, że dziesiąta liga może odbywać się w znacznie bardziej wyluzowanej atmosferze, niż najniższa liga w Polsce. Jeśli śnieg przeszkadza, jedno pole karne może być krótsze niż drugie, za linię boczną mogą robić pachołki, nie są potrzebne chorągiewki na rogach boiska, a sędzia główny nie potrzebuje udawanych asystentów, którzy będą symbolicznie stać z chorągiewkami na bokach. Przerwę pomiędzy połowami można też skrócić do sześciu minut. Co ciekawe, najwyraźniej na tym poziomie rozgrywkowym można też robić wiele zmian, w tym powrotne.

Mecz może też kończyć się przy zapadającym zmroku bez konieczności włączania oświetlenia, bramką na (najprawdopodobniej) 6:6. W pewnym momencie było 5:3 i miałem cichą nadzieję, że mecz Ullern-5 z Sagene-3 zakończy się takim właśnie wynikiem. Co ciekawe, w tej samej lidze gra też czwarta drużyna Ullern.

Marzenie bycia jedynym widzem na meczu spełnione. Zarówno najwyższa, jak i najniższa liga były warte swoich odpowiednio 250 koron i 0 koron za wstęp.

Mecz w loży VIP

Pierwszy raz przydarzyło mi się być na meczu piłkarskim w loży VIP. Jak się okazuje, dużo norweskich firm organizuje pule biletów na mecze reprezentacji narodowej dla swoich pracowników. Firma, w której pracuję, okazała się posiadać bilety na miejsca w loży na wczorajszym meczu pomiędzy Norwegią i Australią i udało mi się na nie załapać. Nie było nawet specjalnie trudno – prognoza na piątkowy mecz przewidywała około 1 stopnia i śnieg.

Mecz odbywał się na stadionie Ullevaal, który jest odpowiednikiem polskiego Stadionu Narodowego. Jest jednak znacznie mniejszy – na trybunach mieści 25 572 osób. Funkcja sportowa nie jest jedyną dla tego przybytku – jest to też hotel, centrum konferencyjne i centrum handlowe ze sklepami, siłownią, restauracjami. Aktualnie na stadionie mecze rozgrywa tylko reprezentacja Norwegii – do niedawna grała tam też stołeczna Vålerenga, ale niedawno zakończyła się budowa ich własnej areny. Na stadion można dojechać metrem – linie 4 i 5 stają na przystanku Ullevål stadion, z którego do bramy wejściowej jest dosłownie parę minut piechotą. Pomimo, że były godziny szczytu, w wagonie dało się znaleźć wolne miejsca siedzące.

Do miejsc dla VIP przechodziliśmy przez budynek hotelu, który znajduje się na tyłach stadionu. Na miejscu czekały na nas miejsca w jednej z salek, które poza meczami robią za centrum konferencyjne. Były stoliki, szwedzki szef kuchni przygotowujący przepyszne przekąski, piwo i wino dostępne za darmo. W pewnym momencie do salki, w której siedziało może z 30 osób, wszedł ktoś, kto wyglądał na dosyć wysokiego oficjela w towarzystwie paru innych, krótko opowiedział o kontekście meczu po norwesku, po czym po angielsku zaczął rozmawiać z jednym z działaczy z Australii. Sądząc po zdjęciach, przemawiający był szefem norweskiej federacji piłkarskiej. Gdy mecz się zaczynał, wszyscy wyszli na swoje miejsca na trybunach, po drodze otrzymując szalik reprezentacji Norwegii – mój pierwszy piłkarski.

VIP-lounge-Ullevål 😎#viplounge #ullevålstadion

Post udostępniony przez Jørn Indseth (@joind)

Na trybunach w loży czekały na nas skórzane fotele w stylu kinowych i koc, którym można się było przykryć. W tej pogodzie było to bardzo przydatne. Jak podano w drugiej połowie, na meczu było 5871 osób. Moim zdaniem znacznie mniej i podejrzewam, że policzono po prostu wszystkie sprzedane bilety, niezależnie od tego, czy z puli danej firmy ktokolwiek skorzystał.

Mecz zaczął się niezbyt porywająco. Może to pogoda, ale po pierwszej połowie wszystko wskazywało na to, że poziom będzie mniej więcej trzecioligowy. Po przerwie obie drużyny jednak znacznie poprawiły swoją grę. Szczególnie reprezentacja Norwegii zyskała jakby nowe siły i po przerwie strzeliła trzy bramki. Jeden z zawodników zaliczył nawet hat-tricka.

Nie był to najbardziej klimatyczny mecz, na jakim byłem, jeśli chodzi o atmosferę na stadionie. Zadziwiająco przyjemna była jednak organizacja meczu od strony zaplecza dla VIP. Choć byliśmy w najniższym poziomie lóż VIP (tak, są różne poziomy usług ;)), to ciężko było na cokolwiek narzekać.

Przy okazji przeniosłem na tego bloga stronę z listą meczy, na których byłem z mojego poprzedniego bloga. Znajdziecie ją pod hasłem Groundhopping.