Jak Mevo pozwalało na obserwowanie przejazdów na żywo

W poprzednim wpisie bardzo nakręcałem się na Mevo po mojej pierwszej przejażdżce. Techniczne założenia sieci rowerów elektrycznych są dla mnie nadal świetną sprawą, ale widać, że to wyzwanie logistyczne już przy ograniczonej formie działania systemu, z jaką mamy do czynienia dzisiaj. W poprzednią niedzielę Mevo miało dzień wolny, dorwanie roweru w mieście to pewnego rodzaju sztuka, którą Bartosz Cicharski na Twitterze porównał do grania w Pokemon GO.

Dzisiaj z kolei na stronie Mevo pojawił się komunikat o zawieszeniu przyjmowania wpłat od użytkowników i weryfikowaniu nowych użytkowników, co oznacza w praktyce zamknięcie dostępu dla nowych (lub takich, którym skończyły się środki) chcących używać systemu rowerów miejskich. Korzystając z tego, że API Mevo jest całkiem łatwe do przeanalizowania, pojawiły się w sieci strony takie jak GdzieJestMevo.pl, które w czasie rzeczywistym informuje o tym, ile rowerów jest aktualnie dostępnych w poszczególnych miastach (spoiler alert: za mało) i o stanie naładowania ich baterii, czy Mevo Watchdog, który podaje też dane historyczne.

Cofnijmy się jednak do poprzedniego piątku. Po przyjechaniu rowerem do pracy odkryłem, że tym razem w mojej historii przejazdów pojawił się link do trasy, którą przemierzyłem.

BTW, ten „zwrot roweru poza stacją” był na samym środku stojaków do tej stacji należących. Jeden z błędów wieku dziecięcego – źle wyznaczone obręby niektórych stacji.

Nie namyślając się wiele, otworzyłem link w nowej karcie i nieco się zdziwiłem.

Gdy kliknie się na link z trasą po prostu w kontekście strony, wyświetla się ładna mapa pokazująca te dane. Wystarczy jednak otworzyć link w nowej karcie, by mieć dostęp do ładnego jsona z danymi o przejeździe. Nie było w nich jednak danych o tym, kto jechał ani znaczników czasu, które pozwoliłyby na zidentyfikowanie, kiedy dokładnie ten przejazd miał miejsce.

Wszystko byłoby w sumie nieszkodliwe i nawet fajne, gdyby nie to, że wystarczyło zmienić w URL zawartość pola rental_id, by dostać cudze przejazdy – niezależnie od tego, czy było się zalogowanym, czy nie. Nie wiedziałem co prawda, czyj to przejazd, ale możliwe było zebranie całkiem sporej liczby statystyk o użytkowaniu Mevo. Do tego, możliwa była sytuacja, w której wynajmowało się rower w mniej więcej tym samym czasie, co ktoś inny na tej stacji. Wartości id wypożyczeń są generowane na zasadzie inkrementacji – każde kolejne wypożyczenie ma id większe o jeden. Nie było szczególnie trudną sprawą przeszukanie pobliskich przejazdów, by znaleźć, dokąd jechała ta osoba. A być może, podobnie jak ja, jechała do pracy albo z pracy do domu?

Napisałem na Facebooku do strony Mevo, aby zgłosić błąd, po czym podzieliłem się znaleziskiem z kilkoma kolegami. Jeden zainteresował się tematem bardziej i zapytał: A co, jeśli znajdziemy id trwającego wypożyczenia? Znaleźliśmy. A następnie odświeżyliśmy stronę raz, drugi… i obserwowaliśmy, jak do trasy dochodzą kolejne punkty ze współrzędnymi. Bliżej nieokreślony ktoś podjął rower w pobliżu skrzyżowania Alei Żołnierzy Wyklętych z Partyzantów, mijał Galerię Bałtycką, a następnie biurowiec Neptun. To już było znacznie grubsze.

Kolega wysłał wiadomość do Niebezpiecznika, który publicznie tematu nie podjął, ale trzeba przyznać, że wcześniej napisali artykuł o innym ciekawym problemie związanym z Mevo. Ze strony Mevo kontaktu nie było (podejrzewam zresztą, że nie byliśmy jedynymi osobami, które zainteresowały się wystawianymi przez Mevo danymi ;)), ale błąd został naprawiony:

Nie jest to pierwszy raz, gdy w niespecjalnie skomplikowany sposób znalazłem ciekawe dane wystawiane przez serwisy związane z współdzieleniem środków transportu. Pod koniec 2017 roku zainteresowałem się mapą dostępnych Traficarów – okazało się, że wszystkie dostępne w danej chwili w Trójmieście pojazdy są zwracane z jednego endpointu API, który zawierał całkiem sporo ciekawych danych:

Wtedy jeszcze jedna informacja była dostępna – pola distanceAccumulated i distanceCounter zawierały wyliczony (najwyraźniej w dwa różne sposoby) dystans, jaki dany samochód jak dotąd w barwach Traficara przejechał. Wystarczyło napisać skrypt, który odpytywałby to API regularnie i przechowywał dane, by oszacować całkiem dokładnie wykorzystanie, flotę pojazdów i przychody Traficara z wynajmu. Na zgłoszenie ode mnie Traficar nie odpisał, ale jak widać, po pewnym czasie wszystkie pojazdy zaczęły pokazywać przejechany dystans o wartości tysiąca kilometrów, a mapa z dostępnością pojazdów jest teraz tylko dla zalogowanych (sam endpoint API już nie…).

Jeśli potrzebujecie fajnych danych, warto zawsze obserwować nowe serwisy, które Was interesują. Duże szanse, że mają całkiem sporo luk w API 😉

Mevo ruszyło – i dla mnie jest super

Dzisiaj o 13:30 oficjalnie ruszył system wypożyczania rowerów miejskich w aglomeracji trójmiejskiej i okolicach – Mevo. Od razu wykupiłem abonament roczny w cenie 100 zł i choć dostępnych jest dopiero 900 z docelowych 4000 rowerów, po pracy udało mi się znaleźć w pobliżu dostępną maszynę.

Na początku jednak musiałem założyć konto na rowermevo.pl, podając swoje dane i doładować konto za kwotę, na którą chciałem wykupić abonament plus co najmniej jeden złoty, aby możliwe było wypożyczenie roweru. O konieczności posiadania środków na koncie dowiedziałem się dopiero z maila od Mevo, informującego mnie, że konto zostało zablokowane i aby je odblokować, muszę na konto wpłacić przynajmniej 10 zł. Jak donoszą inni, była to błędna informacja, bo wystarczy złotówka, ale na wszelki wypadek doładowałem za 11 zł. W ramach abonamentu mam dostępne 90 darmowych minut dziennie, za kolejne muszę płacić 5 groszy za minutę.

Najbliższy dostępny rower z mojej pracy znajdował się w odległości trochę ponad 500 metrów. Można zarezerwować rower na 15 minut, nie ma jednak w aplikacji w tej chwili sensownej informacji, ile czasu rezerwacji zostało, przy której stacji rower właściwie jest i mogłaby też przydać się ścieżka do tej stacji na wzór Traficara (który też sobie ostatnio skonfigurowałem).

Gdy dotarłem na miejsce, zarezerwowany przeze mnie rower czekał jako jedyny na stacji. Zeskanowałem kod QR, zdjąłem stopkę, odblokowałem blokadę za tylnym kołem i mogłem ruszać. Co mnie najbardziej zaskoczyło? Rower jest dość ciężki, tak jak się spodziewałem (ma w końcu silnik elektryczny), ale mimo tego tylko pierwszy nacisk na pedały przy ruszaniu wymaga odrobinę więcej siły, niż przy normalnym rowerze. Po chwili włącza się wspomaganie elektryczne, które dla człowieka, który na rowerze jak dotąd najwięcej naraz przejechał 22 kilometry i jego średnia prędkość normalnie wynosiła około 10-12 kilometrów na godzinę, było wręcz idealne.

Odcinek Przymorze – Morena zrobiłem w 26 minut, a podjazd pod Rakoczego, którego najbardziej się obawiałem, okazał się niemal bezproblemowy – tętno skoczyło mi zaledwie do 150 uderzeń na minutę (dla porównania, moja średnia przy bieganiu wynosi 180 – 150 to u mnie raczej w miarę lekki trucht). Do domu dotarłem praktycznie zupełnie bez spocenia się, co jest dużą zaletą w przypadku dojazdów na trasie dom – praca.

Oddanie roweru w moim przypadku przeszło bezproblemowo – wiem jednak, że na niektórych stacjach w okolicy ulicy Myśliwskiej rowery oddane na stację były traktowane jako zaparkowane poza nią i obarczone karą w wysokości 3 zł. To jednak dosyć normalne przy rozruchu systemu i mam nadzieję, że reklamacje tych osób zostaną szybko rozpatrzone.

Z mojej perspektywy wszystko wskazuje na to, że system Mevo jest dokładnie tym, czego oczekiwałem – abonament jest tani, rowery pozwalają na przemieszczenie się z miejsca na miejsce bez nadmiernego wysiłku, a do tego Mevo działa też w Tczewie. Pierwsze wrażenie bardzo dobre, choć są też negatywne opinie, zwłaszcza wśród osób, które jeżdżą na rowerze w nieco mniej amatorski sposób, niż ja.

W 70 minut z Przymorza na Morenę

Miałem dziś delikatnie bardziej skomplikowaną drogę do domu. Jak to się stało, że trasa z Alchemii na Morenę zajęła mi 70 minut? Sprawdźmy po kolei.

Minuta 1 – wychodzę z kolegą z pracy. Ruszamy w kierunku stacji Przymorze SKM. Trwa budowa kolejnego budynku Alchemii, więc najpierw trzeba przejść wzdłuż Grunwaldzkiej, potem pod zadaszeniem do peronu kolejki.

Minuta 7 – docieramy na peron. Mój pociąg ma być za 4 minuty – nie jest źle.

Minuta 15 – przyjeżdża pociąg kolegi w stronę Wejherowa. Mój, który miał przyjechać w jedenastej minucie, zniknął z wyświetlaczy. Kolejny ma być za 5 minut.

Minuta 21 – drugi pociąg znika z wyświetlaczy. Na peronie coraz więcej osób i już czuję, co się święci.

Minuta 22 – Z głośników słychać komunikat, że nastąpił defekt w składzie SKM jadącym w kierunku Gdańska na stacji Gdańsk Żabianka i pociąg przyjedzie z opóźnieniem 15 minut. Decyduję się na ewakuację z coraz bardziej zatłoczonego peronu. Do wyboru mam albo przystanek autobusowy Przymorze SKM, albo przystanek autobusowy Biblioteka Główna UG, albo dłuższy spacer na Kołobrzeską lub Bażyńskiego. Wybieram Bibliotekę.

Minuta 24 – Przechodzę obok mojego biurowca. Wróciliśmy do punktu zero. Obserwuję, jak ucieka mi 199, na które i tak nie miałbym szansy zdążyć.

Minuta 34 – Wsiadam w 139 w kierunku Wrzeszcza. Podróż uprzyjemnia mi płacz dziecka i wlepka na kabinie kierowcy z orłem z polskiego godła i napisem „LECHIA ZNACZY POLSKA”.

Minuta 37 – jestem koło przystanku Wojska Polskiego. Z Galerii Bałtyckiej mam do wyboru 227 albo 127, które odjeżdżają z różnych przystanków. Sprawdzam więc na stronie ZTM, jak wyglądają najbliższe odjazdy z nich. 227:

Może lepiej nie? Sprawdzam więc 127.

Już lepiej.

Minuta 44 – wysiadam na przystanku Galeria Bałtycka.

Minuta 48 – jestem na przystanku linii 127 zaraz koło przedwojennej stacji benzynowej. Akurat miałem taką fanaberię, by przez wszystkie przejścia dla pieszych przejść na zielonym świetle, więc poczekałem łącznie na trzech. 127 ma być podobno za minutę.

Minuta 49 – no i faktycznie jest. Co więcej, bezproblemowo znajduje się też miejsce siedzące. Podróż na Morenę mija spokojnie i bez większych przygód.

Minuta 64 – wysiadam na przystanku Budapesztańska. Jest już całkiem ciemno, ale w sumie i tak podróż poszła dość szybko jak na komplikacje. Dowiaduję się, że gdybym na Bałtyckiej wybrał tramwaj, to wpadłbym z kolei w awarię tramwajów na Siedlcach.

Minuta 70 – jestem w domu!

Zazwyczaj droga do pracy zajmuje mi jakieś 35 do 45 minut. Rekordowo nawet zrobiłem tę trasę w 28 minut. Dosyć zabawne jest jednak, gdy czasem coś się posypie i średnia prędkość na odcinku praca-dom wychodzi zbliżona, jak gdybym szedł te niecałe 6 km pieszo.

Przy tym nie chcę tu specjalnie marudzić – opcje rezerwowe były. W 49 minucie z przystanku Strzyża PKM odjeżdżał pociąg, którym najprawdopodobniej na Brętowie byłbym w 55 minucie, a w domu w 63. Google Maps z kolei sugerowało, że sensownie byłoby z Biblioteki Głównej pojechać 199 na Kołobrzeską i tam wsiąść w 227. Możliwości jest dużo i nie zawsze da się wybrać najlepszą. Szkoda tylko, że Mevo jeszcze nie ruszyło…